Presymptomatische fase van ernstige ziekte

Je hoort weleens van mensen die opeens klachten krijgen en dan te horen krijgen dat ze een bepaalde (ongeneeslijke, ernstige) ziekte hebben. Ik vraag me dan oprecht af hoe dat ineens kan zo op allerlei leeftijden. Natuurlijk is dat Gods weg en wil, anders zal het niet gebeuren. Maar mijn vraag is meer hoe dan kan. Heb je dan al onderliggend lijden of had je het dan al langer zonder klachten? Wat als ik zelf bijvoorbeeld een tumor heb momenteel, terwijl ik nergens last van heb?

Het idee om opgeslokt te worden door een ziekte benauwd me weleens. Ik heb zoveel medelijden met mensen die zulk nieuws te horen krijgen, ik zou me zelf geen raad weten. Is het dan nog steeds van belang om Gods weg te accepteren en aan te nemen dat Hij het beste met je voorheeft?

Beste vragensteller,  

Je vraag bevindt zich enerzijds op het domein van de gezondheidszorg en anderzijds op het domein van de religie/ethiek.  Als huisarts voel ik me meer bekwaam op het eerste domein maar ik zal mijn best doen om je zo goed mogelijk te antwoorden. 

Het is inderdaad meestal zo dat de ziekten al aanwezig zijn voordat ze klachten geven. We noemen dit de presymptomatische fase.  Afhankelijk van het soort ziekte kan deze fase soms zelfs jaren duren. Een aantal ziekten worden via bevolkingsonderzoeken opgespoord maar voor de meeste ziekten is dat geen haalbare kaart. Dat kan onzekerheid geven: draag ik misschien een ernstige ziekte onder de leden terwijl ik daar nog geen last van heb? En moet daar geen onderzoek naar gedaan worden? Van deze onzekerheden wordt misbruik gemaakt door organisaties die testen en scans aanbieden die zoeken naar dit soort ziekten. Hier wordt veel geld aan verdient, maar het is vanuit medisch oogpunt meestal niet aan te bevelen (zie: www.nhg.org). 
 
We moeten dus leren omgaan met het feit dat we kwetsbare, sterfelijke mensen zijn. En dat vraagt geestelijke voorbereiding.  God heeft ons levenseinde bepaald. En met David mogen we in psalm 39:5 (onberijmd) stilstaan en bidden om ontdekking van ons einde en onze vergankelijkheid. Tegelijkertijd mogen we met hem leren zeggen: Mijn hoop, die is op U! 

Het besef dat ons einde in Gods hand ligt ontslaat ons niet van de verantwoordelijkheid om goed te zorgen voor ons lichaam. Als we van God zijn dan is ons lichaam een tempel van de Heilige Geest en dus ook eigendom van Hem (1 Korinthe 6). Bij het onderhouden hiervan kun je ook heel praktische hulpmiddelen gebruiken (zie bijvoorbeeld voedingscentrum.nl). Maar wel op een ontspannen manier. We mogen het voor tijd en eeuwigheid verwachten van de grote Heelmeester. Jezus stierf aan het kruis en droeg onze zonden en ziekten naar het kruis. In Jes. 53:4 staat: Voorwaar, onze ziekten heeft Híj op Zich genomen, onze smarten heeft hij gedragen, e.v. Zijn weg met ons is inderdaad de beste weg. 

Met vriendelijke groet,
A. Meijer, huisarts