Synodeuitspraken over twee- en drie verbondenleer

Is het mogelijk dat de Gereformeerde Gemeenten de synodeuitspraken van 1931 ontdoen van het bindende karakter? Niet omdat ik ze wil bestrijden, maar omdat er mijns inziens in de gemeente van Christus ruimte moet zijn voor accentverschillen. Zou dit de eenheid met andere kerken niet bevorderen?

Beste vraagstel(ster)ler,

De synodeuitspraken van 1931 moeten we bezien in het kader van de discussie over de twee- en drie verbondenleer. Daarbij werd de leer van de twee verbonden als Schriftuurlijk beschouwd.  

In de Westminster Confessie vinden we de volgende uitspraak: Omdat de mens door zijn val zich ongeschikt maakte te leven door het werkverbond, heeft het God behaagd een tweede verbond, gewoonlijk het genadeverbond genoemd, op te richten, waardoor hij vrij aan zondaren leven en zaligheid door Jezus Christus aanbiedt vereisend, geloof in Hem opdat ze gered zouden worden. En belovend te geven aan allen die verordineerd zijn tot zaligheid Zijn Heilige Geest om hen gewillig en bekwaam om te geloven.  

Qua inhoud verschilt deze formulering niet van de synodeuitspraak. Alleen de volgorde is anders. Het was wellicht beter geweest de formulering van deze Confessie over te nemen. Dat zou minder tegenspraak opgeroepen hebben. Men vergeet bij de kritiek echter veelal dat ook art. 6 is opgenomen, waarin het aanbod van genade voluit functioneert.  Ontbinding van de uitspraak zou te veel misverstand oproepen.

Hartelijke groet,
Ds. H. Paul