Weinig band meer met thuisgemeente

Aan ds. Tuinier indien mogelijk. Dominee, ik zit momenteel zowel vast in mijn huidige aardse omstandigheden als in geestelijk opzicht. Wat moet je doen als je zo goed als niet meer in je thuisgemeente komt (doordat je een andere gemeente hebt mogen vinden met Gods hulp), je geen gemeenschap meer ervaart met de gemeenteleden van de thuisgemeente waar ik nog officieel lid ben en daar nog wel ten Avondmaal aanga? Is dat zonde? Ik ging tot op heden altijd automatisch aan en ben nu bang zonde gedaan te hebben. Doe ik de Heere hiermee verdriet? Of is God blij dat Hij mij aan Zijn tafel heeft ontmoet? De aanvechting is zo hevig... Ik weet niet meer hoe en wat te bidden, gelijk het behoort. Mijn gebedsleven is zo dor en dood, de Bijbel lees ik wel maar brengt geen vruchten voort... alles wordt zo lauw en ik voel me als iemand uit Laodicea: “Och of gij koud waart of heet, maar gij zijt lauw!” Hoe kan ik de Toevlucht nemen tot God? Wilt u voor mij bidden, dominee?

Een zoekende jongere.

Dank je wel voor je vraag. Daaruit proef ik nood, zowel wat de aardse omstandigheden betreft als juist ook geestelijk. En alle ware nood, door Gods Geest gewerkt, drijft uit tot Hem, van Wie de dichter zingt: Wie Hem aanroept in de nood, vindt Zijn gunst oneindig groot (Ps. 86:3).

Automatisme en deelnemen aan het Heilig Avondmaal in je thuisgemeente, waar je nauwelijks meer komt en geen band ervaart, is onvruchtbaar. Mijn advies is een gesprek aan te gaan met je predikant of/en wijkouderling. Bespreek met hen deze zaken. En vooral: buig je knieën. Stort je hart uit voor Hem, Die geen bidder laat staan. Maak een nieuw begin! Nee, ik zeg het verkeerd: de HEERE wil met jou (opnieuw) beginnen, wat een wonder toch!

Jouw verzuchting over dorheid, biddeloosheid en lauwheid is herkenbaar. Lees de laatste verzen van Psalm 119 eens (Ps. 119:174-176) Van harte sterkte en Gode bevolen.

Ds. D. W. Tuinier