Vrolijk uitje naar Dode Zee

Het lijkt me heel mooi om het land Israël eens te bezoeken en op al die plaatsen te komen waarvan je in de Bijbel leest of waar de Heere Jezus heeft gelopen. Ook Massada en de Dode Zee lijken me indrukwekkend om te zien. De meeste mensen die daar komen gaan ook drijven in de Dode Zee, een hele belevenis. Maar is het eigenlijk niet vreemd of zelfs not-done om dat te doen als je de achtergrond van al dat zout en al die dorheid bedenkt. Om een vrolijk uitje te hebben op een plaats die eigenlijk door God vervloekt is, om je te vermaken op een plek waar een vreselijk oordeel van de Heere heeft plaatsgevonden? Ik vroeg het me zomaar af.

Het is een vraag die ik nog nooit van iemand gehad heb. Blijkbaar kunnen we de twee dingen scheiden: Het oordeel in het verre verleden en de beleving in het heden. Op andere plaatsen leest een gids of predikant de geschiedenis van de vrouw van Lot en op dezelfde dag gaat men bijvoorbeeld in Engedi het water in om te drijven.

Kan dit? Mag dit? Misschien helpt het om dit te vergelijken met het klokluiden bij een begrafenis. Dit gebruik was oorspronkelijk (vele jaren minder dan Lot in Sodom) bedoeld om de boze geesten te verdrijven. Nu zien we het als een zinvol gebruik om elkaar te herinneren aan het sterven en de gemeenschap er op te wijzen dat er op dat moment een inwoner van dorp of stad begraven wordt.

Blijkbaar kunnen en mogen we de dingen wat ‘omturnen’  in onze beleving.

Met hartelijke groet,
Ds. A. Jonker