Roofdieren voor de zondeval (4)

Inmiddels zijn er al meerdere vragen gesteld over roofdieren voor de zondeval.  Het antwoord kwam er op neer dat God het ingenieuze systeem van roof- en  prooidieren in het paradijs zo geschapen had.  Ik ben het er mee eens dat het biologisch gezien niet aannemelijk is dat alle  roofdieren pas na de zondeval ontstaan zijn. Het probleem is alleen dat het  een heel wreed systeem is. Een systeem waarin heel veel bloed vloeit, waar  dieren leven ten koste van anderen en waarin veel dieren continu moeten vrezen  voor hun leven. Is dat iets wat God zou creëren? Is dat een schepping die Hij  'goed' zou noemen?

Met deze vraag bevinden we ons niet meer op het terrein van de biologie, de biochemie en het DNA-onderzoek , maar op het terrein van de theologie en met name de exegese van het woordje 'tof' (uit-één-stuk, gaaf, geweldig); ook komen we voor de vraag te staan wat ons beeld is van de goedheid van God.  Op de Oude (of Eerste) Aarde geldt dat de natuurlijke gang der dingen verval is. In de gave, geweldige schepping waarover Genesis 1 en 2 vertellen, wordt dat verval op talloze plaatsen bestreden; zie mijn antwoorden op de eerdere drie vragen over:  Roofdieren voor de zondeval.  Door onze 'dierenleedbril'  – waarmee we overigens niet de dieren zien die sterven voor het leer van onze schoenen en het vlees op ons bord, en het bloed dat daarbij vloeit – kijken we naar een bokje dat wegvlucht voor een panter. Maar dat bokje vreest niet voor zijn leven zoals vluchtelingen dat doen, maar volgt zijn instinct. Alleen wanneer dit bokje een ziekte of een gebrek heeft, kan de panter het vangen. Zodra dat gebeurt, raakt het bokje in shock en komt er een hormoon vrij dat pijn voelen tegengaat.  Op de Nieuwe Aarde die in de bijbel voorzien wordt, maakt God een einde aan de natuurlijke gang der dingen van verval. De 'survival of the fittest' is niet meer nodig: bokje en panter liggen naast elkaar en de leeuw eet stro.  Dat is geen herstel van hoe het was (dat is voorbij), maar een her-schepping.