Sara lachte

In Genesis 18 staat het verhaal dat de HEERE bij Abraham kwam en dat Hij beloofde dat Sara over een jaar een kind zou krijgen. Zij lachte en de HEERE spreekt haar daarop aan. Vervolgens ontkent Sara dat ze lachte. Waarom deed ze dat? Was dat omdat ze bang was omdat ze de HEERE uitlachte? Of omdat ze zich beter wilde voordoen dan ze was? Of is er nog een andere reden die ik nu over het hoofd zie?

Het antwoord staat in Genesis 18:11: “Het ging haar niet meer naar de wijze der vrouwen”, dat betekent dat je biologisch gezien dan geen kinderen meer kunt krijgen, vers 12: “Daarom lachte Sara in zichzelf." En de reden waarom ze het ontkende staat in vers 15: “…want zij was bevreesd…” Toch zegt Hebreeën 11:11 “Door het geloof heeft ook Sara zelf kracht ontvangen om zwanger te worden en een kind te baren ondanks haar hoge ouderdom omdat ze Hem getrouw heeft geacht Die het beloofd had” (HSV). Dus we mogen Sara’s lachen niet zien als ongeloof, op z’n hoogst als twijfel omdat het volgens de natuurwetten wat haar lichaam betrof niet meer kon.

Ps. Soms (vaak) moet de Heere even weer ons op de plaats zetten en zegt Hij: “pas op voor dat ongeloof, want voor de Heere is niets te wonderlijk”, of zoals Jacobus de broer van de Heere Jezus: “Wie twijfelt is als een golf van de zee, die heen en weer geslingerd wordt en die kan niet verwachten dat zelfs zijn/haar gebed wordt verhoord”!

Ds. J. Hoekman,
De Ark op Urk