Harde gedachten van God

Ik heb soms harde gedachten van God. Dan voel ik me zo hard, onverschillig, opstandig en geneigd tot alle kwaad. Maar bovenal onwillig! Dan zit ik in de kerk en doet het me gewoon niks. Als ik dan hoor dat de Heere Jezus aan het Kruis is gestorven, hoor ik dat onbewogen aan. Ik vind dat zo erg! Maar ik kan toch geen gevoel maken wat er niet is? Hoe moet ik hiermee omgaan? Ik lees in boeken over mensen die zo graag naar Gods geboden willen leven, die hun leven over kunnen geven aan Hem en zo gewillig en gehoorzaam zijn. Als ik dan het tegenovergestelde ervaar, is het voor mij duidelijk dat ik geen kind van God ben. Terwijl God het afgelopen jaar zo dichtbij is geweest. Er zijn namelijk ook hele andere perioden geweest, waarin ik echt Zijn leiding heb ervaren en ook weleens hoop heb gehad. Is dit dan verbeelding geweest?

Beste vraagsteller,

Je schrijft iets over hoe je nu dingen ervaart en hoe dat vroeger was. Je vraag gaat over het laatste: is het verbeelding geweest? Dat weet ik niet. Het hoeft niet. Het kan wel, dat je een periode onder de indruk bent van dingen die je hoort of meemaakt, en dat het later weer verdwijnt. Maar je komt er niet verder mee als je precies kunt aangeven hoe het tóen geweest is. Veel belangrijker is de vraag hoe je nú omgaat met de dienst van de Heere. Je bent daar onbewogen onder, schrijf je, terwijl je daar blijkbaar toch geen vrede in vindt. Juist daarom is het nodig om de Heere te zoeken, in Zijn Woord, in het gebed. Je kunt niet zelf je hart gewillig maken (en dat hebben die mensen over wie je gelezen hebt ook niet zelf gedaan). Maar de Heere belooft dat Hij mensen met een stenen hart (zo hard, zo koud) wil ontvangen en een nieuw hart wil geven. Ga met je onverschilligheid en hardheid naar de Heere toe, en zeg dit allemaal tegen Hem. Hij alleen kan het anders maken, en Hij wil het doen, en zal het doen bij ieder die Hem zoekt.

Met vriendelijke groet,
Ds. A. Versluis