Liever niet naar bruiloft

Ik heb een vraag over keuzes maken, dat vind ik soms erg moeilijk en lastig. Ik werd uitgenodigd voor een bruiloft voor een HELE dag, maar ik was hier niet blij mee. Ik wil zelf liever alleen naar de kerk en de receptie. Het zijn voor mij ook geen hartsvrienden. Ik voel me erg ego als ik dan niet de hele dag kom. Maar toch wil ik ook niet de hele dag gaan. Hoe kan ik dan deze keuze goed maken zonder dat ik de ander kwets? Zonder dat ik met een gevoel blijf zitten dat mijn keuze fout is, ego en aso en een schuldgevoel overhoud aan mijn keuze? Ik weet dus wel welke keuze ik wil maken in deze situatie. Ik wil geen hele dag, maar ik ben zo bang dat ik de ander kwets en zelf zit ik met een schuldgevoel als ik mijn eigen keuze hierin maak en vind ik dat ik het niet goed doe. Hoe ga ik hier nu zo mee om dat ik dit beter kan leren zonder me zo slecht te voelen?

Ik kan je moeite en je gevoelens heel goed begrijpen. Ik denk dat dit voor velen ook heel herkenbaar is.

Er zitten verschillende kanten aan deze vraag. Je zou kunnen zeggen: ga toch maar wel de hele dag. Wat maakt die paar extra uurtjes nu uit? En als je het bruidspaar er een plezier mee doet, is dat ook belangrijk. Het is trouwens hun grote dag. Kennelijk stellen ze het zeer op prijs dat je er de hele dag bij bent. En wie weet, valt het mee en vind je het toch leuk om er te zijn.

Maar je schrijft dat je al hebt gekozen om er niet de hele dag bij te willen zijn. Het zijn voor jou geen hartsvrienden, schrijf je. En misschien heb je er nog wel andere redenen voor. Als je blijft bij je beslissing om niet de hele dag te gaan, dan vind ik dat je ook eerlijk moet zeggen waarom je daarvoor kiest. Draai er niet omheen, verzin geen smoesjes, want als je dat doet, zul je je slecht voelen. En wellicht begrijpen ze je en doen ze er helemaal niet moeilijk over.

En waarom zou je dit probleem niet in gebed voorleggen aan de Here? Wellicht heb je dat al gedaan. Door Zijn Geest wil Hij je leiden en de weg wijzen, ook in zulke dingen.

Veel wijsheid gewenst en moed om erover te praten.

Dirk van Genderen