(...) Hoe durf ik te besluiten dat het waar werk is? Kon ik maar in de ruimte ko...

Aan ds. Baan uit Nijkerk, n.a.v. de vraag uit mei 2008 over het zonde voor God worden: Ik ben niet de vraagsteller, maar ik had wel veel aan het antwoord. Opeens zag ik: dus als ik naar de Heere ga dan is het genoeg. Maar toen weer meteen die akelig neerwerpende vraag: maar hoe weet ik dan dat en durf ik te besluiten dat dit echt is? Dat het geen gevoel of verstand is dat mij dat aanpraat. Hoe durf ik te besluiten dat het waar werk is? Kon ik maar in de ruimte komen en bevrijd worden van die eindeloze kwellende onzekerheden.

Beste vragensteller!
 
Als ik naar de Heere ga is het genoeg. Maar dan komt die vraag er weer achteraan. Inderdaad! Zodra we vanuit de Schrift een antwoord ontvangen op onze vragen, dan begint dat verstand van ons weer met de volgende vraag. En denk niet, dat dat verstand van ons een keer zal zwijgen! Ook niet als we na vraag 253 het 253ste antwoord hebben gekregen. Nee, dan komt echt vraag 254 naar boven borrelen. En er zit geen knopje ergens in ons, om dat verstand eventjes op nul te zetten.

Waar nog bij komt, dat we nooit moeten vergeten, dat het verstand van ons een door de zonde aangetast, dus verdorven verstand is! Ook al blijft het waar, dat 2 plus 2 in het Koninkrijk van God ook 4 is!

Maar vergeet één ding niet: meen niet dat door het redeneren van ons verstand een keer een einde kàn komen aan al onze vragen!! Het enige waarbij we leren ophouden met het stellen van vragen is het punt waar we buigen voor het Woord van de Heere.
 
Mag ik het deze keer eens als volgt zeggen: dan zal de overmacht van Gods Woord ons verstand de mond snoeren. Maar dat is wel een voor ons zeer vernederende ervaring! Evenwel zeer noodzakelijk. Want dan eindigt een arme zondaar met tenslotte te zeggen: ja, Heere!
 
Met een hartelijke groet,
Ds. M. Baan