Inenting als een product van God

Aan ds. Den Boer, naar aanleiding van uw laatste antwoord. Ik ben niet de vragensteller, maar vraag me wel het een en ander met betrekking tot dit onderwerp af. U zegt inenting te zien als een product dat God ons geeft. Toch vraag ik me ten aanzien daarvan af:

1. Als we ons inenten, zijn we dan niet minder afhankelijk van God?

2. God gebiedt ons, ons lichaam te onderhouden. Maar als we ons inenten, brengen we ons lichaam ziekmakende stoffen toe om beter te worden. Dit is toch in strijd met Gods gebod?

Aanvullend op mijn eerdere antwoord. Bof (parotits epidemica) is erg besmettelijk (mens op mens door hoesten en niezen). De incubatietijd is: 2 a 3 weken. Een patiënt is besmettelijk van 5 dagen voor de ziekteverschijnselen tot ruim een week daarna. Iemand kan de bof hebben, zonder dat de verschijnselen zich openbaren en zo anderen ongemerkt besmetten. Voor het eerst in 20 jaar is de bofziekte nu epidemisch (vooral in de zgn. bible-belt, waar bezwaren tegen geen inentingen een rol spelen). Vroeger kwamen 300-800 kinderen en volwassenen in het ziekenhuis met hersenvliesontsteking Daarom is er vanaf 1987 vaccinatie. In meer dan 95 procent van de ingeënte mensen is er bescherming tegen de ziekte.

Naar mijn inzicht wordt het afweersysteem in ons lichaam tegen bof door inenting versterkt; dit is kenmerkend voor dit soort inentingen (met een zeer geringe hoeveelheid van de ziekte zelf). Wij wapenen onszelf daardoor tegen deze ziekte met de bedoeling daardoor immuun te zijn. Het lijkt me dus niet juist om te zeggen, dat wij onszelf door inenting besmetten met deze ziekte. Ook door voedsel tot ons te nemen versterken we steeds ons innerlijk afweermechanisme. En mijn inziens zijn wij geroepen om het gevaar van de ziekte (zeker in geval van epidemie) onder ogen te zien en de middelen te gebruiken die er zijn om ons door inenting tegen het aanwezige gevaar van besmetting met de ziekte te wapenen.

Zich beschermen tegen dreigende gevaren, blijft altijd geboden. Maar we moeten zeker het gebed om Gods zegen hierin niet vergeten. We blijven ook hierin afhankelijk van God. Tenslotte herhaal ik nog even het slot van mijn antwoord: Ook meen ik, dat u met uw man in deze zaak eensgezind moet handelen. Als hij zich in zijn geweten niet vrij voelt om uw kind te laten inenten, mag niemand hem dwingen.

Met een hartelijke groet,
Ds. C. den Boer