Onverschillig geworden

Ik weet niet meer hoe m'n leven verder moet. Wat heeft mijn leven nog voor zin? Als je zo onverschillig bent geworden dat het je allemaal niets meer zegt. Zo hard, zo koud, zo vijandig en zo leeg te zijn, zonder God. Echt, ik weet niet meer hoe het moet. En dan straks te moeten sterven en dan die vreselijke eeuwigheid. Ik wil niet sterven, wat dat is God ontmoeten en dat kan ik niet. Waarom niet? Omdat ik nog steeds voor eigen rekening leef, vrijwillig te zijn gebonden in de macht van de duisternis en niet te weten hoe je daar ooit uit verlost kan worden. Ik ben zo bang. Hoe moet ik ooit zalig worden? Zo donker van binnen en van buiten. Nergens meer hoop/verwachting in te zien. En als je dan soms weer eens wat hoop mag krijgen door de prediking, dan wordt alles weer de kop in gedrukt dat het toch niet voor mij is. Dat ik echt niet moet denken dat ik nog zalig kan worden. En als je dan soms wanhoopt, dan word je weer zo vreselijk geconfronteerd met die zondige gedachten. Dat je door die gedachten, je schuld nog weer groter hebt gemaakt. Nog verder van God verwijderd te zijn dan je al was. Zo zit je dan die bodemloze put, waar je steeds dieper in wegzakt en waar ik niet weet hoe ik er ooit uit moet komen. Wat heeft mijn leven nog voor zin? Ik ben mezelf zo moe...

De vraag heb ik gelezen en herlezen. Ik aarzel echter zeer om deze vraag te beantwoorden zonder verder iets te weten van de persoon die de vraag stelt. Denk aan leeftijd, ontwikkeling, psychische gesteldheid, kerkelijke achtergrond, etc. Daarom zou ik willen adviseren deze dame of heer door te verwijzen naar de eigen pastor (predikant of ouderling), en ter lezing aanbevelen het boekje van wijlen prof. G. Wisse “De droefheid naar God” en ds. P. van Ruitenburg “Echt geloven” Beide boekjes zijn uitgaven van Den Hertog, Houten. Je zou ook kunnen denken aan de boekjes van ds. A. Elshout: “Een helpende hand” en “Nogmaals een helpende hand”.

Met vriendelijke groet,
Ds. J. Driessen