Gelovig maar angstig voor wederkomst

Is het mogelijk om een kind van God te zijn, maar alsnog enorm angstig voor de wederkomst te zijn? Al sinds ik jong ben (begin tienerjaren), heb ik een enorme angst voor de wederkomst. Als het onweerde lag ik bijna te beven in bed omdat ik dacht dat het einde er was en ik wist dat ik er niet klaar voor was. Door de jaren heen is dit minder geworden. Ik denk ook omdat ik op een gegeven moment gestopt ben met alles rondom geloof; ik stopte het enorm ver weg.

Afgelopen jaar ben ik tot geloof gekomen. Een echt oprecht geloof in mijn beleving. Ik ben echt door God 180 graden omgedraaid. Ik leefde mijn leven zoals ik het wilde en geleidelijk aan ben ik steeds meer naar God toegegaan. Ik heb ingezien hoe zondig ik ben en ook ervaren dat mijn zonden zijn vergeven, omdat Jezus ook voor mijn zonden is gestorven. Ik kan me bijna niet meer voorstellen hoe het is om zo egoïstisch en zonder God te leven. Ik ben God enorm dankbaar voor deze ingreep in mijn leven. Maar de angsten lijken weer meer aanwezig te zijn dan voorheen. Ik denk ook door alles wat er in de wereld gebeurt (oorlog met Israël, etcetera). Het kan mij helemaal beheersen.

En ik weet dat ik mijn angsten bij de Heere moet neerleggen. Ik doe dit ook in het gebed. Ik lees veel uit de Bijbel en luister naar preken; dit brengt gelukkig ook rust. Maar ik vraag mezelf soms af of ik mezelf niet enorm voor de gek aan het houden ben. Want als je een waar geloof hebt, moet je toch rust ervaren en zeker weten dat het goed zit? Het gekke is wel dat ik deze angst alleen ervaar rondom de wederkomst, dus als het onweert of ik lees weer een artikel over Israël of over de eindtijd, dan word ik enorm angstig. Terwijl als ik nadenk over sterven, dan ben ik er veel meer van overtuigd dat ik bij God mag komen. Het is een wat lange vraag, maar hopelijk kan ik een antwoord krijgen. Ik heb ook veel artikelen op Refoweb gelezen hierover, maar die lijken niet echt aan te sluiten bij mijn gevoel hierin.

Beste lezer,
 
Dank voor je vraag en wat mooi om te lezen dat je tot geloof gekomen bent en nu leeft met de Heere. Jouw vraag heeft te maken met de spanning tussen enerzijds het gevoel en anderzijds het geloof. Het geloof is niet alleen een stellig weten, maar ook een vast vertrouwen. Maar vertrouwen is nog niet hetzelfde als een ‘gevoel van vertrouwen’. Vertrouwen uit zich niet in eerste instantie als een gevoel, maar als een daad van overgave. Als iemand uit een brandend huis springen moet in een vangnet van de brandweer, dan zal dat niet persé altijd met een comfortabel gevoel gepaard gaan, maar wel met een daad van overgave. De Bijbel leert dan ook nergens dat wij tot gevoel moeten komen, maar tot geloof.
 
Onze gevoelens, zoals blijdschap, verdriet, angst of boosheid komen op vanuit ervaringen. Dat kunnen ervaringen van God zijn, maar ook (religieuze) ervaringen die gestempeld zijn door wat wij van mensen hebben geleerd (of geleden). En de ervaringen op jonge leeftijd die je opdoet, reizen vaak een leven lang met je mee in je gevoelens. Dus als je bijvoorbeeld bent opgevoed met een ontzagwekkende angst voor God of Zijn oordelen, kan het heel goed zijn dat je -ook al leer je de liefde van de Heere kennen- je als mens in het vlees toch nooit volledig dat diep ingezaaide gevoel van angst kwijtraakt. Als je als kind bent blootgesteld aan extreme angsten kan dat een (religieus) trauma veroorzaken. Dus ja, dan kun je op latere leeftijd ook na de wedergeboorte als mens last hebben van diep ingesleten emoties.
 

"Onze gevoelens zijn zo ontzettend door omstandigheden en zonde aangetast, dat dat geen goed kompas is om op te varen"

Als jij met veel angst voor de wederkomst bent opgevoed dan is het niet zo vreemd als dit af en toe nog eens de kop op steekt. Maar je gevoelens zeggen lang niet alles over de staat van je eeuwig wel of wee. Als mensen hun gevoelens (bevindingen, indrukken, ervaringen) als ankerpunt nemen voor de zuiverheid van hun geloof, dan gaan ze afschuwelijk de mist in en varen ze rechtstreeks tegen de koers van de Bijbel in. “Arglistig is het hart boven alles” (Jeremia 17:9). Onze gevoelens zijn zo ontzettend door omstandigheden en zonde aangetast, dat dat geen goed kompas is om op te varen. Er zijn bijvoorbeeld mensen die veel vreugde en geluk ervaren omtrent hun godsdienst en desondanks verloren gaan. En er zijn ook mensen die in hun geloofsleven veel angst en benauwdheid ervaren en toch van de Heere zijn. De Heere Jezus zélf is notabene ontdaan en zeer angstig geweest voor het oordeel (Markus 14:33).
 
Dus nu even naar jouw vraag: “Want als je een waar geloof hebt, moet je toch rust ervaren en zeker weten dat het goed zit?” Nou, ik ben daar nog niet zo zeker van dat dat een altijd blijvend en constant gevoel is. Er zullen zeker mensen zijn die ‘de constante zekerheid des geloofs’ zullen zien als een bewijs van het ware geloof, maar ik ben daar wat terughoudend in. Wij mogen niet op onze eigen gevoelens bouwen. Zoals Spurgeon zou zeggen: “Wij worden niet behouden om wat wij voelen omtrent Christus. Wij worden behouden om wat Christus voelt voor ons!” Ons vertrouwen mag niet zijn op ons gevoel, maar in Zijn beloften!
 
Ik wijs daarom tot slot op die prachtige woorden van Jesaja, vertolkt in dat mooie gezang uit de oude Hervormde bundel 173:7.
 
Kan een vrouw haar kind vergeten,
Als haar zuig’ling schreit van pijn?
Zou z’ een ware moeder heten,
En zo weinig moeder zijn?
Maar, al kon dit moog’lijk wezen,
Vader, Gij vergeet mij niet!
Neen, dit heb ik nooit te vrezen:
God is liefd’, o eng’lenstem,
Mensentong, verheerlijkt Hem!
 
Liefdevolle groet,
 Ds. T. Schakel