Onmachtig in geloof

Sinds een tijdje loop ik een beetje vast rondom het geloof. Ik hoop soms zo erg dat het ooit nog goed komt tussen mijn Schepper en mij. En ook zijn er momenten dat die onwil zo vreselijk diep zit. Waarom kan ik mijn hart niet geven? Ik stribbel veel tegen en ben vaak boos. 

Ik ben opgegroeid in de Oud Gereformeerde Gemeenten in Nederland. In m’n puberteitsjaren had ik altijd zo iets van: daar zou ik later nooit naar toe gaan. Maar sinds een half jaar zit ik er ontzettend graag. Er zit veel diepgang in de prediking. Maar nu loop ik vast. Ik weet bijna zeker dat wat er in mijn kerk gezegd wordt waar is. Maar ik ben onmachtig en kan niks doen. Waar laat mij dat? Wat is er dat ik wel moet doen? Ik weet dat ik moet bidden, Bijbellezen en naar de kerk moet gaan. Maar is het dan nu een wachten totdat er meer gebeurt? Ik weet het niet meer. Ik kan dit ook niet laten gaan en aan de kant schuiven.

Deze winter werd ik ontdekt aan verschillende zonden, de wet kwam binnen en ik werd ontdekt aan m’n vijandschap, m’n onwil, m’n harde hart. Wat nu? In de kerk word gezegd dat ik m’n bekering geen dag langer moet uitstellen, maar elke keer gaat er weer een dag voorbij zonder dat ik bekeerd ben. Hoe moet dit ooit goed komen? Ik kan mijzelf niet bekeren toch? En ik durf bijna niet naar een andere kerk te gaan, want wat als je daar wordt bedrogen? Maar aan de andere kant kan ik eigenlijk bijna niet geloven dat alleen mijn kerk de waarheid verkondigt. En ook heb ik nog de volgende vragen: 

• Heeft God met iedereen een plan? Heeft Hij met iedereen een plan om bekeerd te worden? Zou Hij een plan hebben om mij te bekeren? Kan het zo zijn dat je dit dus altijd afwijst en er nooit op in gaat? Dan kom je dus uit op: maar jij (ik) heb nooit gewild…
• Mag ik vertrouwen op God zonder dat ik bekeerd ben? Dat is dan toch nergens op gegrond? Ik mag toch niet vertrouwen of hopen op een antwoord op een van gebeden? 
• Is de volgorde echt altijd alleen maar ellende, verlossing en dankbaarheid in hoe de Heere werkt? Ik hoor wel altijd dat God bij iedereen anders werkt, maar dat het wel altijd die volgorde is. En die volgorde lijkt mij ook de waarheid, maar is dat echt zo? Zou het echt alleen zo zijn? Als ik de oudvaders lees is het alleen die manier. En ik geloof dat ook, maar moet ik dan nu wachten op m’n overtuigingen van zonde? 
• Mag ik denken dat God iets bedoeld heeft met dat wat mij werd getoond. Was het God die mij dat toonde? Of is dat een vraag, een gedachte van de duivel? 
• Wanneer mag je de duivel ergens van beschuldigen en wanneer niet? 
• Wanneer wil God verlossen? Dan moet je daarvoor toch eerst overtuigd zijn van je zonden? 

Beste vraagsteller of vraagstelster, 

Hartelijk dank voor de vraag, waarin je iets vertelt van de worstelingen waar je nu tegenaan loopt. Omdat jouw uitvoerige vraag een grote diversiteit aan thema’s bevat, richt ik mij in dit antwoord op vier kernpunten die volgens mij in deze lange vraag aan de orde komen.
 
1. Wel wet, geen evangelie 
Op grond van diverse formuleringen in jouw vraag kom ik tot de conclusie, dat je steeds meer ontdekt dat je schuldig staat tegenover de Heere, Die jou als Schepper geschapen heeft. Door de prediking raak je er steeds meer van overtuigd dat je bekering nodig hebt wil het goed komen tussen God en jouw hart. Door de heiligheid van Gods wet ben je erachter gekomen dat je aan allerlei zonden schuldig bent en dat je steeds meer in je hart ontdekt, hoeveel vijandschap daarin leeft en hoe onwillig je bent. Het is de Heilige Geest, Die met je twist en jou onrustig maakt. Het is de Heilige Geest Die -door middel van Gods heilige wet- jou iets (!) laat zien van wie je als zondaar bent tegenover God. Wat je nu ervaart, dat zou je het overtuigende werk van de Heilige Geest mogen noemen. Ik moest denken aan vraag 3 van de catechismus, waar de vraag gesteld wordt, waaruit we onze ellende leren kennen. En dan luidt het antwoord: “Uit de wet van God.” Zo beschrijft onze Heidelbergse Catechismus in het stuk van de ellende heel eerlijk wat de aangrijpende gevolgen zijn van de zondeval voor het ganse menselijke geslacht. Er is niemand voor God rechtvaardig en iedereen mist de heerlijkheid van God (Romeinen 3:10 en 23). Jij -vul maar heel persoonlijk je eigen naam in- bent dus Gods heerlijkheid kwijt. Je bent schuldig voor God. En iets van dat besef, dat ervaar je nu in je eigen hart. Jij bent onder de wet en niet onder de genade (Romeinen 6:14).

Wat heb jij in deze situatie nodig? Een boodschap van bevrijding en redding! En die boodschap noemen we nu het evangelie van Jezus Christus! Want voor wie Jezus Christus naar deze wereld gekomen? Voor zondaren (1 Timotheüs 1:15). Voor wie is Christus gestorven? Voor goddelozen en vijanden (Romeinen 5:5 en 10). Voor wie heeft Christus gebeden? Voor de overtreders (Jesaja 53:12). Ik vind het aangrijpend dat dit aspect van het evangelie van Jezus Christus helemaal ontbreekt! Omdat je een verloren zondaar bent, kan er maar één Iemand jouw redden en dat is Jezus Christus alléén! Je wordt dus niet zalig door de wet of door de overtuiging van zonde, maar door het evangelie te geloven. 
 

"De Heere Jezus zegt Hij niet tegen Zijn hoorders: 'Bid er maar veel om!', maar 'bekeert u, en gelooft het Evangelie' "

2. Wat moet je doen?
In je vraag zeg je, dat je onmachtig bent en totaal niets kan doen. Tegelijkertijd ben je ervan overtuigd dat je moet bidden, uit de Bijbel moet lezen en naar de kerk moet gaan. Voordat ik verder ga, wil ik je een vraag stellen: waarom zijn deze activiteiten eigenlijk belangrijk? Als je bidt, waar bid je dan om? En als je uit de Bijbel leest, waarom doe je dat? En waarom ga je nu ontzettend graag naar de kerk? Je hoort in de kerk dat je bekeerd moet worden en tegelijkertijd voel je dat je je niet kan bekeren. Al nadenkend over jouw vraag, dacht ik terug aan wat Spurgeon ergens in een dagboek schrijft. Je moet niet bidden, zegt Spurgeon, maar geloven in de Heere Jezus Christus. Als de stokbewaarder wanhopig aan Paulus en Silas vraagt, wat hij moet doen om zalig te worden, dan zeggen zij tegen hem, dat hij ogenblikkelijk moet geloven in de Heere Jezus Christus en dan zal hij behouden worden (Handelingen 16:21). En als de Heere Jezus Zijn prediking begint, zegt Hij niet tegen Zijn hoorders: “Bid er maar veel om!”, maar zegt Hij: “De tijd is vervuld, en het Koninkrijk Gods nabij gekomen; bekeert u, en gelooft het Evangelie” (Markus 1:15). En door dit heerlijke en machtige evangelie van Jezus Christus te geloven, ga je breken met de zonden en vindt daarop de bekering plaats. Ben je niet bezig, met al je vragen, om jezelf geschikt te maken voor God? Wil jij jezelf niet eerst opknappen en dan pas naar de Fontein gaan om gewassen te worden? (Zacharia 13:1).
 
Als we één op één elkaar zouden spreken, dan zou ik je de vraag stellen: “Leg mij eens uit, in eigen woorden, wat volgens jou bekering inhoudt.” Heb je wel scherp en helder hoe de Bijbel spreekt over bekering? Heb je wel eens nauwkeurig gelezen, wat de Heidelbergse catechismus hierover zegt in zondag 33? Wist je dat de Heere in het Oude Testament, door middel van Zijn profeten, meer dan duizend keer (!) zegt dat de hoorders zich moeten bekeren? Bekeren is een dus werkwoord. Het is breken met de zonde en terugkeren naar de HEERE als de God van het verbond! Vergeet toch nooit, dat bekering en het ware geloof in Jezus Christus nooit ‘los verkrijgbaar’ zijn maar de twee kanten zijn van dezelfde medaille.
 

"Een predikant is geroepen om Gods Woord zó uit te leggen, dat daarmee harten worden geraakt en zondaren tot Christus worden gelokt en genodigd"
 

3. Blijven in de Oud Gereformeerde Gemeente? 
Moet je de Oud Gereformeerde Gemeente verlaten en naar een ander kerkgenootschap gaan? Een paar overwegingen geef ik -vanuit mijn eigen perspectief- mee. In de OGG worden -voor zover ik het weet- nog regelmatig preken gelezen van de zogenaamde oudvaders. De oudvaders zijn de preken van Nederlandse, Engelse of Schotse predikanten uit vooral de 17e en 18e eeuw, die vaak een rijke Christus verkondigen voor een arme zondaar. Tegelijkertijd zijn er veel jongeren, die door het soms wat ouderwetse taalgebruik deze preken niet zo goed kunnen volgen. Door de lange zinnen kan de inhoud van de preek toch langs je heengaan. In de preken die je nu hoort, zit volgens jou veel ‘diepgang’. Diep van binnen denk ik dan: wat houdt die diepgang eigenlijk in? En kan een ongelovige -die dus geestelijk dood is en Christus niet kent als Zaligmaker en Verlosser- wel bepalen of er diepgang in de prediking zit? Het is de roeping van elke predikant dat hij een Dienaar is van het Goddelijke Woord (een Verbi Divini Minister). Een predikant is geroepen om Gods Woord grondig en zorgvuldig uit te leggen en die boodschap zó uit te leggen, dat daarmee -door de kracht van de Heilige Geest- harten worden geraakt en zondaren tot Christus worden gelokt en genodigd. Een goede vriend wijst mij altijd op het prachtige citaat van Wilhelmus à Brakel, die in zijn “Redelijke Godsdienst” (deel 1, 1069 uitgave De Banier) het volgende zegt:

“Velen zijn verduisterd in de oefeningen des geloofs en handelen verward. Ze beginnen uit zichzelf. Ze wenden zich naar Jezus, ze bidden om genade door het bloed van Jezus. Ze lopen naar Hem. Ze grijpen Hem aan en zo hopen ze dat Hij hen nog eens zal aannemen en bewogen zal worden om hun genade te bewijzen. Deze zaken zijn op zichzelf goed, maar het hapert aan de rechte wijze van handelen. Zij willen Jezus bewegen terwijl ze zouden moeten weten en geloven, dat Jezus gewillig was, hen riep, Zichzelf aanbood en zegt: die wil, die dorst heeft, die kome. Die aanbieding moest de grond zijn, waarop zij vrijmoedigheid namen om Hem aan te nemen. Dat moesten ze stellen tot een grond van verzekering dat zij, die Hem op Zijn aanbieding aangenomen hebben, waarlijk vergeving van zonden zouden hebben en delen in alle goederen van het verbond. Zij die zonder de grond van aanbieding tot Jezus komen, komen zelden tot verzekering van hun staat, tenzij de Heilige Geest hen buitengewoon te hulp kome en zo'n verzekering duurt dan niet langer dan de zoete gevoeligheid van de genade duurt. Als die weggaat, leven ze weer in vrees. Ze betwisten die vorige verzekering en vertroosting. Ze denken dat de Heere Jezus hen niet wil hebben, dat ze te grote zondaars zijn, dat zij het telkens bederven. Ze twisten of zij wel in de juiste toestand verkeren om Jezus aan te mogen nemen, want ze zijn niet recht verbrijzeld, ze weten niet of ze wel recht willen, enzovoort. Alsof verbrijzeling, willen, hongeren voorwaarden zouden zijn om te mogen komen. Immers zijn het verslagen zijn, het hongeren slechts gestalten, waardoor men geprikkeld wordt om Jezus te zoeken. Als u dan geprikkeld wordt om uit uzelf en tot Jezus te gaan, treed maar toe op de aanbieding en blijf bij de genoemde bedenkingen niet staan. Dan zult u met meer zekerheid uw weg gaan.”
 
Lees en herlees biddend deze prachtige uitspraak van à Brakel. Zie je hoe belangrijk de onvoorwaardelijke aanbieding van Christus voor de prediking is? Op grond van die aanbieding van Christus in het evangelie, mag en moet je Hem aannemen. En als je zó door het geloof Christus hebt aangenomen en Hem mag kennen, dan maakt de Heere je daarna wel duidelijk of je wel of niet je plaats kunt blijven innemen in de gemeente, waar je nu kerkt. Met deze derde opmerking heb ik overigens geprobeerd om andere vragen ook te beantwoorden.
 
4. Heeft God een plan met jouw leven?
Op grond van het feit dat God als Schepper alle mensen heeft geschapen en Hij nooit iets doet zonder een bewust doel, wordt al meteen duidelijk dat God met elk mens een plan heeft. Jij bent niet tevergeefs geschapen. Wellicht ken je de eerste vraag en het antwoord wel van de beroemde Westminster Catechismus. Die luidt als volgt: “Wat is het voornaamste en hoogste doel van de mens? Antwoord: Het voornaamste en hoogste doel van de mens is God te verheerlijken en Hem voor eeuwig ten volle te genieten.” Wij zijn dus geschapen om God te loven en te prijzen. Door de zondeval beantwoorden wij niet meer aan dat doel. Maar door Gods herscheppende genade maakt God van vijanden vrienden. Goddelozen worden om niet gerechtvaardigd, uit Zijn genade, door de verlossing, die in Christus Jezus is (Romeinen 3:24). En wie -al zou het maar één keer zijn geweest- het evangelie heeft gehoord, die hoort daarin dat het God aangenaam is dat de geroepenen tot Hem komen (Dordtse leerregels hoofdstuk 3/4 artikel 8). De duivel maakt ons wijs dat we niet welkom zijn bij de Zaligmaker van zondaren. Laat je niet misleiden door Gods grote tegenstander! En vergeet nooit dat het volstrekt onjuist is om te beginnen met de vraag of je wel of niet door God bent uitverkoren tot de zaligheid. De verborgen dingen, zegt Deuteronomium 29:29, zijn voor de Heere onze God, maar de geopenbaarde dingen zijn voor ons en onze kinderen (zie ook 2 Petrus 1:10). De Opperste Wijsheid (Christus) zegt dat de slechten welkom zijn bij Hem (Spreuken 8:3-4). Hoor zo naar Hem en dan zal je ziel leven (Jesaja 55:3).
 
Hartelijke groeten, 
Ds. W. J. van den Brink