God alle eer
Redactie Refoweb | 1 reactie | 18-02-2026| 11:48
Vraag
Is het niet egoïstisch dat alles in de Bijbel voornamelijk draait om Gods eer? Dat ons enige doel is om God eer te geven?
Antwoord
Nou, dan heb je het nog niet helemaal begrepen. Want er is veel meer. Volgens de Westminster Kleine Catechismus (vraag 1) is het voornaamste en hoogste doel van de mens: God verheerlijken en voor eeuwig van Hem genieten. Dat is ook wat de Bijbel ons duidelijk maakt. Dus het is niet het een of het ander, maar twee kanten van dezelfde medaille. Je zou het ook zo kunnen zeggen: God komt aan Zijn eer door ons eeuwig gelukkig te maken. Op de nieuwe aarde regeren wij als koningen. Het is dus genieten van God en genieten met God. Stel je het meest gelukkige moment in je leven voor. En dan duizend keer. Dan heb je een klein beetje een indruk wat het is als Gods eer en jouw geluk in elkaar overvloeien. Het is niet in woorden uit te drukken. Paulus beschrijf het zo: “Wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord en in geen mensenhart is opgekomen, dat is wat God bereid heeft voor hen die Hem liefhebben.” Paulus heeft er iets van gezien toen hij werd opgetrokken tot in de hemel. En het meest wonderlijke is nog dat door geloof en bekering, iedereen kan delen in dat eeuwige geluk.
Mis niks, abonneer je op onze WhatsApp en wekelijkse nieuwsbrief
Dit artikel is beantwoord door
Redactie Refoweb
Bijzonderheden:
Mailadres: vragen@refoweb.nl
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
1 reactie
Yada
18-02-2026
/ 19:15
Onze Maker is de Bron van al het leven…
Als wíj de eer en lof aan onszelf, iets of iemand anders geven dan is dat een leugen. Het is niet de werkelijkheid. Dan stelen wij Zijn eer. Maar als onze Maker alle eer en lof krijgt, dan is dat omdat Hem dat ook echt toekomt. Hij is zo heerlijk en zonder Hem kunnen we niets doen. Alles wat we hebben, hebben we van Hem ontvangen. In God leven wij, bewegen wij en zijn wij.
Alles wat we ontvangen, of het nu de adem in onze neusgaten is, levenskracht, gezondheid, relaties, verstand, geld, vee, goederen, Zijn Woord of Zijn genade, komt van en uit Hem. Waarin zouden wij dan nog roemen? In onszelf of in iets of iemand anders? Wie is het anders dan Hij die ons het leven geeft? Dat is dan toch eigenlijk heel gek / ‘a-sociaal ’/ brutaal / dwaas / gemeen om de eer aan iets/iemand anders te geven?
Dat doe je bijv. als je in je hart zegt:
- “Ik kan echt niet zonder… “
- “Ik heb een tekort en vraag of verwacht de vervulling daarvan van iets of iemand anders…”
- Met de verloren zoon: “Vader, geef mij Uw goed… zodat ik zonder U verder kan…”
- “Als dit of dat niet anders wordt dan… ga ik (liever) dood…”
of
- “Mijn kracht en de sterkte van mijn hand heeft mij dit vermogen verkregen…”
- “Dit (niet de ware God) heeft mij dit gegeven…”
- “IK ben zo gehoorzaam geweest… daarom…”
- “Ik ben zo goed voor andere mensen…daarom…”
- “Waarom heb ik dat niet? En dat terwijl ik zo goed ben voor anderen…”
- “Waarom ontvang ik dat niet? Ik ben toch niet minder dan een ander?”
of
- “Alles is uit het niets ontstaan…”
- “We hebben een Schepper Die alles gemaakt heeft en Zich daarna heeft teruggetrokken…”
- “Hij heeft niks te maken met plagen/oorlogen/oordelen…”
- “Zijn regering in de wereld/ mijn leven is niet goed…”
- “Het is niet goed voor mij om verdrukt te zijn geweest…”
In het paradijs leefden we als ‘de mens', in Adam, in de werkelijkheid. Waar we ook keken en wat we ook zagen, we zagen het in het licht van onze Maker. Daar wandelden we met Hem. Daar kende we Hem. Daar zagen we dat Hij is de Bron van onze vreugde, de Bron van ons leven. Ons hart was bij Hem en sprong op als we Zijn stem hoorden. En daar zagen we dat alles wat Hij doet goed is. Toen we de slissende leugenaar gingen geloven, zijn we weggelopen bij de Bron van ons leven. En als je daarbij weggaat, droog je uit… Je verschrompelt helemaal. Dat is sterven.
Dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen en Uw Zoon, Jezus Christus, Die Gij gezonden hebt. De Heere Jezus is gelijk aan God. Hij werd beschuldigd van liegen door mensen die Hem veroordeelden als goden. De Bron van het leven kwam Zelf in in ons dorre, uitgedroogde mensen bestaan. Hij zei tegen die vrouw die maar bleeft dorsten naar de zonde, omdat ze in de leugen geloofde: Wie van Mijn water gedronken zal hebben… het zal in hem worden een fontein, springende tot in het eeuwige leven. Als je maar wist Wie het is Die naast je staat… De volkomen Gave van de Vader, in Wie al het leven is. Hij heeft ons de Vader verklaard. Al Zijn eigenschappen. Hij is de Waarheid. Door Hem, en door Zijn kennis, moet de leugen wijken en zul je vrijgemaakt worden. “Indien gij niet eet Mijn lichaam en drinkt Mijn bloed… gij hebt geen leven in uzelven. In en door Hem gaat ‘de Godsrivier (zoals de eufraat) weer overvloeien om de opgeploegde voren dronken te maken.’
Wanneer ‘God de eer geven’ iets is wat je 'moet', dan zuigt dat juist het leven uit je. Maar als je Hem echt leert kennen door de Heilige Geest, door Zijn kruis, dan gaat dat vanzelf. Omdat je dan de werkelijkheid ziet. Je eigen dorre levenloosheid. Je ver van Huis zijn omdat je je Maker niet meer kent. Omdat je Zijn gemeenschap niet meer kent. En Zijn wonderlijke reddingswerk niet met je hart kent. Hoe God, in Christus Zichzelf met jouw verzoend heeft. Niet teruggebracht in Zijn gemeenschap om Hem te kennen in al zijn deugden.
Dat leven/die vreugde komt uit Hem en keert weer terug tot Hem. Daarom zingen we ook: “Gun leven aan mijn ziel… dan looft mijn mond…” en: “Dan vloeit mijn mond steeds over tot Uw eer… gelijk een bron zich uitstort op de velden… wanneer ik door Uw Geest Uw wetten (Uw Woord, Uw Christus, Uw wil) leer…” Steeds weer je dorre levenloosheid te zien. Je murmureren, je opstand, ondankbaarheid, je eer-roverij zien. De eer is weg! En door Zijn trouw Zijn leven in je te ontvangen. Zoals opgeploegde voren die Hij dronken maakt om daaruit het groene leven te spruiten. “Om haar als bruid te werven kwam Hij ten hemel af. Hij was het Die door Zijn sterven aan haar het leven gaf.” En Hij heeft Zijn Vader er om gebeden: “Maar nu kom Ik tot U en spreek dit in de wereld, opdat zij Mijn blijdschap vervuld mogen hebben in zichzelven.”
Die vrouw die Christus eerde met die dure geurende olie… Zij heeft veel lief gehad want haar is veel vergeven. Je kunt de Vader niet meer eren dan als je zo Zijn Zoon eert.
Wie roemt… roeme in de Heere. Dat hij Hem kent, doende weldadigheid recht en gerechtigheid op deze aarde. Durf je het dan anders te zeggen? Ben jij het die dat doet: weldadigheid, recht en gerechtigheid op deze aarde? En wat zal het zijn als je deze aangeboden zaligheid, deze Schat die overvloeit van liefde en geluk, niet aangenomen hebt?
Als wíj de eer en lof aan onszelf, iets of iemand anders geven dan is dat een leugen. Het is niet de werkelijkheid. Dan stelen wij Zijn eer. Maar als onze Maker alle eer en lof krijgt, dan is dat omdat Hem dat ook echt toekomt. Hij is zo heerlijk en zonder Hem kunnen we niets doen. Alles wat we hebben, hebben we van Hem ontvangen. In God leven wij, bewegen wij en zijn wij.
Alles wat we ontvangen, of het nu de adem in onze neusgaten is, levenskracht, gezondheid, relaties, verstand, geld, vee, goederen, Zijn Woord of Zijn genade, komt van en uit Hem. Waarin zouden wij dan nog roemen? In onszelf of in iets of iemand anders? Wie is het anders dan Hij die ons het leven geeft? Dat is dan toch eigenlijk heel gek / ‘a-sociaal ’/ brutaal / dwaas / gemeen om de eer aan iets/iemand anders te geven?
Dat doe je bijv. als je in je hart zegt:
- “Ik kan echt niet zonder… “
- “Ik heb een tekort en vraag of verwacht de vervulling daarvan van iets of iemand anders…”
- Met de verloren zoon: “Vader, geef mij Uw goed… zodat ik zonder U verder kan…”
- “Als dit of dat niet anders wordt dan… ga ik (liever) dood…”
of
- “Mijn kracht en de sterkte van mijn hand heeft mij dit vermogen verkregen…”
- “Dit (niet de ware God) heeft mij dit gegeven…”
- “IK ben zo gehoorzaam geweest… daarom…”
- “Ik ben zo goed voor andere mensen…daarom…”
- “Waarom heb ik dat niet? En dat terwijl ik zo goed ben voor anderen…”
- “Waarom ontvang ik dat niet? Ik ben toch niet minder dan een ander?”
of
- “Alles is uit het niets ontstaan…”
- “We hebben een Schepper Die alles gemaakt heeft en Zich daarna heeft teruggetrokken…”
- “Hij heeft niks te maken met plagen/oorlogen/oordelen…”
- “Zijn regering in de wereld/ mijn leven is niet goed…”
- “Het is niet goed voor mij om verdrukt te zijn geweest…”
In het paradijs leefden we als ‘de mens', in Adam, in de werkelijkheid. Waar we ook keken en wat we ook zagen, we zagen het in het licht van onze Maker. Daar wandelden we met Hem. Daar kende we Hem. Daar zagen we dat Hij is de Bron van onze vreugde, de Bron van ons leven. Ons hart was bij Hem en sprong op als we Zijn stem hoorden. En daar zagen we dat alles wat Hij doet goed is. Toen we de slissende leugenaar gingen geloven, zijn we weggelopen bij de Bron van ons leven. En als je daarbij weggaat, droog je uit… Je verschrompelt helemaal. Dat is sterven.
Dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen en Uw Zoon, Jezus Christus, Die Gij gezonden hebt. De Heere Jezus is gelijk aan God. Hij werd beschuldigd van liegen door mensen die Hem veroordeelden als goden. De Bron van het leven kwam Zelf in in ons dorre, uitgedroogde mensen bestaan. Hij zei tegen die vrouw die maar bleeft dorsten naar de zonde, omdat ze in de leugen geloofde: Wie van Mijn water gedronken zal hebben… het zal in hem worden een fontein, springende tot in het eeuwige leven. Als je maar wist Wie het is Die naast je staat… De volkomen Gave van de Vader, in Wie al het leven is. Hij heeft ons de Vader verklaard. Al Zijn eigenschappen. Hij is de Waarheid. Door Hem, en door Zijn kennis, moet de leugen wijken en zul je vrijgemaakt worden. “Indien gij niet eet Mijn lichaam en drinkt Mijn bloed… gij hebt geen leven in uzelven. In en door Hem gaat ‘de Godsrivier (zoals de eufraat) weer overvloeien om de opgeploegde voren dronken te maken.’
Wanneer ‘God de eer geven’ iets is wat je 'moet', dan zuigt dat juist het leven uit je. Maar als je Hem echt leert kennen door de Heilige Geest, door Zijn kruis, dan gaat dat vanzelf. Omdat je dan de werkelijkheid ziet. Je eigen dorre levenloosheid. Je ver van Huis zijn omdat je je Maker niet meer kent. Omdat je Zijn gemeenschap niet meer kent. En Zijn wonderlijke reddingswerk niet met je hart kent. Hoe God, in Christus Zichzelf met jouw verzoend heeft. Niet teruggebracht in Zijn gemeenschap om Hem te kennen in al zijn deugden.
Dat leven/die vreugde komt uit Hem en keert weer terug tot Hem. Daarom zingen we ook: “Gun leven aan mijn ziel… dan looft mijn mond…” en: “Dan vloeit mijn mond steeds over tot Uw eer… gelijk een bron zich uitstort op de velden… wanneer ik door Uw Geest Uw wetten (Uw Woord, Uw Christus, Uw wil) leer…” Steeds weer je dorre levenloosheid te zien. Je murmureren, je opstand, ondankbaarheid, je eer-roverij zien. De eer is weg! En door Zijn trouw Zijn leven in je te ontvangen. Zoals opgeploegde voren die Hij dronken maakt om daaruit het groene leven te spruiten. “Om haar als bruid te werven kwam Hij ten hemel af. Hij was het Die door Zijn sterven aan haar het leven gaf.” En Hij heeft Zijn Vader er om gebeden: “Maar nu kom Ik tot U en spreek dit in de wereld, opdat zij Mijn blijdschap vervuld mogen hebben in zichzelven.”
Die vrouw die Christus eerde met die dure geurende olie… Zij heeft veel lief gehad want haar is veel vergeven. Je kunt de Vader niet meer eren dan als je zo Zijn Zoon eert.
Wie roemt… roeme in de Heere. Dat hij Hem kent, doende weldadigheid recht en gerechtigheid op deze aarde. Durf je het dan anders te zeggen? Ben jij het die dat doet: weldadigheid, recht en gerechtigheid op deze aarde? En wat zal het zijn als je deze aangeboden zaligheid, deze Schat die overvloeit van liefde en geluk, niet aangenomen hebt?
