The Setterforth Church

Sinds enige tijd gaan mijn vrouw en ik naar een kerk in Nijmegen: The Setterforth Church. Dit bevalt tot nu toe goed. Ik ben zelf van huis uit niet-gelovig opgevoed. Ik vroeg me eigenlijk af naar wat voor kerk ga ik nu? Hoe groot zijn de verschillen met andere kerken? Katholiek en Protestants kan ik nog wel herkennen, maar er is zoveel meer. En hoe weet ik in welke richting deze kerk past? Misschien wat vreemd om dit aan jullie te vragen en niet aan de pastor zelf. Maar ik vroeg me ook af hoe bekend is deze kerk in Nederland?

Beste vraagsteller,

Ik had nog nooit van deze kerk gehoord. Ik vond alleen hun eigen website maar verder nergens een verwijzing ernaar. Het lijkt me daarom dat deze niet erg breed bekend is. Ze noemen zich een internationale kerk, maar ik vond verder niets over banden met kerken in andere landen, alleen dat de diensten Engelstalig zijn. Ik vond ook geen geloofsverklaring (Statement of Faith) of een verwijzing daarnaar op hun website. Op de website van International Bible Study – Nijmegen wordt de kerk vermeld als een “English Language Pentecostal Service” , wat zou betekenen dat ze tot de pinksterkerken kunnen worden gerekend. Ik heb een aantal preken van pastor Edwards geluisterd en die wijzen inderdaad ook in die richting. Ik zou ook de pastor zelf ook nog vragen met welke kerk(en) hij zich het meeste verbonden voelt. En wellicht kan hij wat meer vertellen over hoe deze kerk tot stand gekomen is.

Wat de pinksterbeweging betreft, waartoe deze kerk lijkt te behoren: in het algemeen kun je zeggen dat de meesten van deze (meestal zelfstandige) kerken uit de protestante hoek komen en op veel punten grotendeels hetzelfde geloven als andere protestanten. Er zijn echter een paar verschillen. Eén daarvan is dat ze net als de baptisten en veel andere evangelische gemeenten de volwassenendoop hanteren, terwijl gereformeerde en lutherse kerken over het algemeen de kinderdoop hanteren.

Maar het belangrijkste verschil is dat ze veel waarde hechten aan het spreken en bidden in tongen, alsmede aan bepaalde andere gaven van de Geest. Zij menen dat gelovigen de doop met de Heilige Geest moeten ontvangen als een aparte gebeurtenis en dat deze herkend wordt door een spreken in tongen. Niet-charismatische kerken daarentegen zijn over het algemeen genomen van mening dat deze zaken tekenen waren die vooral een belangrijke rol speelden in de tijd van Handelingen (het begin van de christelijke kerk) maar dat deze tekenen maar een tijdelijke functie hadden en langzaam van het toneel verdwenen nadat de apostelen het fundament van de kerk hadden gelegd (Efeze 2:19-22). Het spreken in tongen was immers vooral een teken voor de ongelovige joden dat de profetieën uit het oude testament vervuld werden (1 Korinthe 14:21-22, Handelingen 2:16-18). En bepaalde andere geestesgaven (ook wel de apostolische gaven genoemd) waren specifiek voor de apostelen om hun autoriteit te bevestigen (2 Korinthe 12:12).

Merk op dat het verschil van opvatting hierover niet gaat over of de Heilige Geest wel of niet werkzaam is en wel of niet gaven geeft, zoals sommigen wel eens onterecht beweren. Dat een christen de Heilige Geest nodig heeft, daar is vrijwel iedere christen het wel over eens. En ook dat de Heilige Geest gaven geeft aan mensen tot opbouw van de gemeente, daar is ook vrijwel iedereen het wel over eens. Het verschil zit er vooral in welke gaven dit betreft en hoe men verwacht dat dit er in de praktijk uit zou moeten zien. Niet-charismatische kerken kijken hierbij vaak allereerst naar wedergeboorte, zondekennis en bekering en daarnaast naar gaven van wijsheid, inzicht, onderscheiding, onderwijs, leiderschap, dienen, toerusting, en dergelijke (Romeinen 12: 6-8, Efeze 4: 11-12) terwijl pinkster- en charismatische kerken vooral nadruk leggen op zaken als spreken in tongen, genezing, demonen uitdrijven en dergelijke. Hier valt nog veel meer over te zeggen maar dit geeft hoop ik een beetje een idee. Zie verder ook Wikipedia.

Tot slot nog wat de verschillen tussen kerken onderling betreft. Met al de verschillen die er zijn, soms kleine verschillen, soms ook grote verschillen, zijn er vanuit de Bijbel bezien uiteindelijk maar twee groepen. Deze worden ook wel aangeduid met de goede en de slechte vissen (Mattheüs 13:47-50), of met het tarwe en het onkruid (Mattheüs 13:24-30) of met de geiten en de bokken (Mattheüs 25: 31-46). Deze scheiding gaat dwars door alle kerken en kerkverbanden heen. De goeden zijn daarbij niet goed omdat ze van zichzelf goed zijn, maar omdat ze een geloof hebben dat hun verbindt aan de Heere Jezus en daarmee een geloof is dat redt en dat op zijn tijd goede vrucht zal voortbrengen (Johannes 15:1-8). Dit zijn mensen die de Heere Jezus als hun Heere en Zaligmaker hebben aangenomen (Kolossenzen 2:6-7). Als Zaligmaker omdat ze hun hoop en verwachting voor 100 procent op Hem hebben gesteld en op niets of niemand anders. En als Heere omdat ze Hem gehoorzaam willen zijn, uit een liefde die voortvloeit uit de boodschap van het evangelie (1 Johannes 4:19), in alle gebrek en tekortkomingen, met vallen en opstaan.

Verschillen kunnen van belang zijn, maar waar we vooral op moeten letten is waar deze toe leiden. Wat wordt, onder invloed van waar de grootste nadruk op komt te liggen, uiteindelijk de belangrijkste boodschap waar mensen zich naar gaan richten? Is dat het Bijbelse evangelie van verzoening, verlossing, zondevergeving en discipelschap? Of is dat wat anders? Wie komt er steeds weer in het middelpunt te staan? Is dat God de Vader en de Heere Jezus? Of is dat wat anders? Richt het je blik steeds weer op jezelf, om wat jij doen moet, om jouw ervaringen, om jouw beleving, om jouw gevoelens, of wat dan ook van jou? Of richt het je blik steeds weer op de Heere Jezus als je Heiland en Heere, om daarmee bij Hem hoop, houvast en richting te vinden? Om wie Hij is, wat Hij heeft gedaan en wat Hij belooft aan hen die in Hem geloven? Verbindt het geloof dat hieruit voortvloeit je aan de Heere Jezus? Of niet? Dat zal uiteindelijk het grote verschil maken, ook voor de eeuwigheid.

Ik hoop dat dit de vraag beantwoordt.

Een hartelijke groet,
Gerard Slurink