Geen doorsnee christelijk stel
Redactie Refoweb | 12 reacties | 06-01-2026| 08:06
Vraag
Ik schrijf dit met enige schroom. Niet omdat ik God vaarwel heb gezegd, maar juist omdat ik Hem serieus neem. Mijn vrouw en ik zijn al tien jaar getrouwd. We zitten elke zondag trouw in de kerk, lezen de Bijbel en proberen ons leven te richten naar Gods wil. Aan de buitenkant zijn we misschien een doorsnee christelijk stel. Vanbinnen worstelen we. Binnen ons huwelijk hebben wij gevoelens en rollen die niet passen binnen het klassieke beeld. Ik heb een sterke aantrekking tot leer. Mijn vrouw heeft gevoelens die te maken hebben met een puppy rol, waarbij ik die rol aanneem. Dit speelt zich uitsluitend af binnen ons huwelijk. Niemand anders is hierbij betrokken. Het gaat niet om promiscuïteit, maar om verbondenheid, vertrouwen en nabijheid tussen man en vrouw.
Toch knaagt het. Want wat doen we met teksten als: “Maar ontucht en allerlei onreinheid of hebzucht mag onder u zelfs niet genoemd worden”, (Efeze 5:3)? En tegelijk: “Het huwelijk zij in ere bij allen, en het bed onbevlekt” (Hebreeën 13:4). Wij zoeken God niet buiten ons huwelijk. We zoeken elkaar. Maar we schamen ons, omdat dit niet is hoe het “hoort”. Daarom deze vraag. Niet uit rebellie, maar uit onzekerheid.
Mogen wij als gelovigen naar de Pride Amsterdam gaan? Niet om te choqueren, niet om losbandigheid te vieren, maar om aanwezig te zijn, om onszelf niet volledig te verbergen en misschien ook om te erkennen dat wij bestaan zoals we zijn, terwijl we God niet willen loslaten. Ik lees het volgende: “Want de HEERE ziet niet aan wat de mens ziet; de mens ziet aan wat voor ogen is, maar de HEERE ziet het hart aan” (1 Samuël 16:7). Maar ik lees ook: “Gij zult niet gelijkvormig worden aan deze wereld” (Romeinen 12:2). Waar ligt dan de grens? Wanneer is aanwezigheid meedoen? Wanneer is schaamte nederigheid en wanneer is het verstikken?
Ik stel deze vraag niet lichtvaardig. Ik stel haar met knikkende knieën. Graag hoor ik hoe hier vanuit Bijbel en geloof naar gekeken wordt.
Antwoord
In de eerste plaats dienen we Bijbelteksten te lezen in de context waarin ze staan. Niet om ze tegen elkaar uit te spelen met het (on)bewuste(?) verlangen om zoveel mogelijk nog te kunnen genieten van wat de wereld te bieden heeft. Waarom zou je de grenzen willen opzoeken van het toelaatbare? En is het niet zo dat ons vlees (de oude mens) altijd nog terugverlangt naar waar hij vandaan komt? Immers, dat vlees wordt nooit bekeerd. Vlees blijft vlees (“ik ellendig mens”, schrijft Paulus).
Maar als we de inwoning hebben van de Heilige Geest dan hebben we een ander verlangen, een andere wil. Dan zijn we geen slaaf meer van de zonde maar dan gaan we willen wat God wil. En wil God dat wij ons overgeven aan de genoegens van dat vlees? Aan een fetish waarin dominantie van de een over de ander een belangrijke rol speelt? Of wil God dat we plaatsen bezoeken waar de meeste gruwelijke zonden zich afspelen? De vraag stellen is hem beantwoorden. Daarom is geloof ook een strijd en adviseert Paulus ons de wapenrusting van het geloof aan te trekken. Maar… de strijd van het geloof is een goede strijd, met een heerlijke toekomstverwachting. Vergeet niet dat het leven hier op aarde korter is dan een seconde, vergeleken bij de eeuwigheid.
Zie voor meer uitleg en adviezen de artikelen met de tag 'Fetish' en 'Jezus vaart mee in Amsterdam'.
Dit artikel is beantwoord door
Redactie Refoweb
Bijzonderheden:
Mailadres: vragen@refoweb.nl
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
Dat staat, m.i., los van allerhande seksuele voorkeuren die je als man en vrouw samen beleeft.
Vanwaar de behoefte om op de pride de voorkeuren te laten zien die jullie hebben? Is bijbelse sex, en de verschillende voorkeuren die mensen daarin hebben, niet juist bedoelt in de beslotenheid van je huwelijk? Even los van spontane gesprekken die kunnen ontstaan tussen vertrouwelingen.
Echt, ik schrijf het met bewogenheid, je hebt m.i. geen idee hoever je al 'onder invloed' bent van die ploert (en ja, ik ken 'm ook) die er álles aan doet om te boel te verstoren. Maar gelukkig heb je nog knikkende knieën. Laat je daarop vallen!
Ik vind de reactie van de redactie en de mensen hierboven nogal veroordelend.
Zolang ze het samen willen en het binnen de slaapkamer houden is er geen probleem voor anderen. Hoe God erover denkt weet niemand, want nergens in de bijbel wordt expliciet benoemd wat Bijbelse seks is.
Of je als christen naar de gaypride moet gaan is een andere vraag. Er vaart regelmatig een boot mee met christelijke lhbtiq+. Of deze mensen door de reformatorische gemeenschap als christen gezien worden weet ik niet.
Mooi en bemoedigend te lezen dat jullie zoekend zijn naar Gods wil over jullie leven.
Mijn leven was vergelijkbaar. En ik dacht dat het plezier en voldoening gaf om gevoelens te volgen.
Maar de Bijbel vraagt iets totaal het tegenovergestelde van ons, als hierboven beschreven. Liefde is geen lust, maar jezelf ondergeschikt zetten aan de ander.
God vraagt aan ons geen gemeenschap met (denkbeeldige?) dieren. Hij vraagt ons vrouwen onderdanig te zijn aan de man. Nee, dat is geen straf, dat is niet achterhaald, dat is een zegen!
Het brengt rust in je hart en verlangens wanneer je mag genieten zoals Hij het bedoeld heeft. Een totaal andere wereld.
De leefregels die Hij van ons vraagt in de Bijbel zijn geen begrenzingen van je leven, maar wanneer we er ons aan (proberen te) houden met Zijn hulp, brengt het (opr)echtheid!
Nogmaals, ik stond daar ook. Maar het vervulde niets. Ik zocht naar steeds meer en gekker. Maar Jezus vond mij midden in de puinhoop, wil ons oprichten en laten zien dat er een hoger doel is in ons leven. Alleen dat geeft voldoening!
Een huwelijk zoals Hij heeft bedoeld, is zoals Christus voor Zijn gemeente zorgt. Dat is niet in eigenbelang (lust), dat is Zichzelf voor haar afleggen, haar belang als hoogste doel.
Dank voor jullie kwetsbare vraag!
Dus ja, ik vraag me af of seks voor jullie wel echt iets is wat je alleen samen binnen het huwelijk ontdekt en beleeft. Als dat wel degelijk zo is, waar komt dan het verlangen vandaan om naar de pride te gaan? Waarom zou je zoiets willen?
Zolang je er beiden in vrijheid voor kiest en verbinding vindt en je huwelijk versterkt, lijkt mij dat het niet verkeerd is. Ik lees in de reactie van de redactie veel onbegrip en veel veroordeling voor deze fetisj. Met andere woorden: doe het maar niet. Terwijl ik juist denk dat mensen dat vooral samen moeten uitzoeken en beleven. Wie doet dit stel er kwaad mee dat hij over zijn buik gekroeld wil worden en zij graag met een zweepje zwaait? Ik moet er niet aan denken en veel mensen niet, maar zij denken er wel aan en zoeken bijbelse goedkeuring. Nou ja, het is geen overspel, geen ontucht en geen ontrouw. Ik denk dat het stel zich daar aan vast moet houden.
Wat de pride betreft: zouden mensen echt aangezet worden tot het kwaad doordat ze een boot van de politie zien met de kreet 'roze in blauw'? Want in de media zie je enkel de uitwassen en dan denkt een buitenstaander als snel dat dat de hele pride is. Maar eigenlijk zie je heel veel grote bedrijven, instellingen en overheidsinstellingen als de brandweer bijvoorbeeld die uitdragen dat iedereen, van welke geaardheid dan ook van harte welkom is om daar te komen werken. Het is een hart onder de riem voor al die mensen die zich niet thuis voelen bij het hetero-normatieve beeld dat je vooral om je heen ziet.
Door de media-aandacht voor de uitwassen -leernichten met maskers, zweepjes en ballen in hun mond- zou je kunnen denken dat dat de pride is. Ik vind het gewoon een vrolijke dag waar iedereen die buiten de 'gangbare seksuele' lijntjes kleurt zichzelf kan zijn en ziet dat íe niet alleen is.
Probeer eens héél simpel op de Gaypride uit te leggen hoe God het huwelijk Zelf wil, zoals Hij het bedoeld heeft…
Dan merk je ongetwijfeld direct of je daar thuishoort of niet… Als je er überhaupt nog heelhuids wegkomt.
Vraagsteller voelt zelf het geweten écht wel knagen, want dat verklaart hij/zij zelf. Maar het wil graag eigen wegen gaan, daar alle ruimte voor krijgen, erkenning ontvangen en daar dan natuurlijk ter geruststelling ook nog Gods goedkeuring over hebben.
En Katherine: meen jij nu écht werkelijk dat de Gaypride een “gewone vrolijke dag” is?
Blijkbaar moet al het absurde gewoon gevonden worden.
En als je intussen zelf gewoon wil blijven ben je blijkbaar achterlijk…
NL: Trots
Waar ben je trots op? Op dat je anders bent dan hoe onze Maker ons bedoeld heeft voordat die grote val van 'de mens' kwam? Op iets wat God zonde noemt?
Lees dan Jesaja 3:9 en context eens.
Hoe de HEERE van de engelenlegers kijkt naar Zijn eigen schepsel 'de mens'. (De kroon op Zijn schepping. De mens die Vader gemaakt heeft voor Zijn Zoon, Zijn Voedsterling. Het was Zijn vermaak om Zijn Zoon te zien spelen in de wereld van het rijk van Zijn aarde. Dat aardrijk waar Hij alles een eigen plek heeft gegeven. Om te zien hoe Christus Zich vermaakte met de mensenkinderen Die Zijn vader Hem gegeven heeft.)
Hoe nu de ogen van Zijn aanwezigheid/gewicht/glorie/majesteit geprovoceerd/verbitterd worden omdat ze zich niet schamen vanwege hun zonden maar er vrijuit over spreken. En het wordt zelfs geshowt met hun voorkomen/aanwezigheid hoe erg ze van hun plek zijn. Dan is je gezicht/je voorkomen een getuige. Een getuige die het als het ware een brutaal antwoord tegen God uitschreeuwd voor de ogen van de mensen, van de heilige engelen en van je alomtegenwoordige Maker.
Je maakt zo een statement met je zonden zoals de mensen in Sodom dat gedaan hebben. En gebruikt onze Eigenaar en Redder, Jezus, Sodom niet als een schrikvoorbeeld om te waarschuwen om niet op dezelfde manier te leven als hen? Ja, als je zo blijft voortleven terwijl je het Evangelie gehoord hebt, dan zal het de mensen van Sodom zelfs verdraaglijker zijn in de dag van het oordeel dan jou. Tegenover het niet schamen van nu. Tegenover de trots. Zal dan staan de schaamte. Wat zul je je dan schamen als je toch moet knielen voor die heerlijke Koning.
Jezus waarschuwt je nu al. Hij oordeelt nu al omdat Hij je wil scheiden van de mensen die doorgaan met leven als een beest i.p.v. als mens. Als een hond. Naar je eigen gevoel, goeddunken en driften leven maar niet op die koninklijke plek zijn waarop onze Maker ons gezet heeft. Dan is er nog één plek toepasselijk voor ons. Om ook werkelijk te zien en geloven dat we ons gedragen als een beest/hond voor God. En om van die geschonken Mensenredder te verlangen om een brokje onder Zijn tafel te eten. Want wie geestelijk van Zijn water gedronken zal hebben die zal nooit meer dorsten. Het zal in hem/haar worden, een bron springende tot in het eeuwige leven. Écht leven.
