Celibaat of opnieuw trouwen

Lijkt me wel lastig voor die persoon. Zeker als het gewoon niet meer leefbaar misschien was door de schuld van die ander. Wanneer die ander dan echter niet in gebreke was om redenen rond 'hoererij' is het liefdesleven voor de ander dus voor onbepaalde tijd gegijzeld en moet die partij naar het lijkt wachten tot er wel sprake is van 'hoererij'.
Dan zou ik denken dat de enige 'oplossing' nog is de ander proberen te verleiden hiertoe. Of zijn er ook andere oplossingen..? of is het gewoon nog even 40 jaar doorbijten met uitzicht op een betere toekomst?

Het kan heel ingewikkeld liggen... de uitleggers zijn het ook niet allemaal eens. Hier een preek over dit onderwerp:
https://youtu.be/yvpy5BOtf94?si=p0IDnuKiwz8N24cf

Een aanvullende vraag:

"Een goede bekende is een tijd geleden gescheiden. Nu de kinderen allemaal de deur uit zijn heeft hij iemand ontmoet waarvan hij te kennen heeft geven verder mee te willen. Mij heeft hij om advies gevraagd.

Mij is opgevallen dat gescheiden mensen zich zelf snel als slachtoffer zien, en de Ex als dader. Tot in het verregaande zwart witte aan toe. Misschien is dat wel gewoon mensen eigen. Het ingewikkelde is dat ik in twee gevallen om advies gevraagd ben. Beide beweren ''volstrekt'' schuldloos verlaten te zijn, en dat iedere vorm van schuld bij die ander ligt. mijn inziens ligt het probleem dan deels bij het ontbreken van zelfreflectie.

Het punt is dat ik beide loststaande gevallen pas ontmoet heb na hun scheiding. Ik ken alleen hun kant. Is het niet zo dat om eerlijk antwoord te kunnen geven je met beide oud-echtelieden gesproken dient te hebben?

Kijkend naar Gods Woord lijkt met mij dat het celibaat het enige antwoord is. Zie ik dat goed of te zwart-wit? En zo ja, hoe blijf ik in mijn antwoord duidelijk, standvastig maar wel liefdevol?"


Antwoord: Waarom zouden deze mensen jou om advies vragen en niet de eigen predikant of kerkenraad? Die draagt namelijk de pastorale verantwoordelijkheid, ook voor gescheiden mensen. Jouw taak is dus om hen te verwijzen naar het eigen pastoraat. Daar kent men vermoedelijk ook de reden voor de scheiding. Ons advies: laat dit probleem waar het hoort.

@Davinci, erg vreemde opmerking. Mens- en volledig ik-gericht.

Waarom zou je trouwens überhaupt hierin iemand om advies willen vragen.
Het Woord is hier toch helder?

Nog even los van de vraag of jij degene bent die advies moet geven, vind ik dit wel een heel herkenbare vraag als omstander van welk verdrietig relatieverhaal dan ook. Aan de ene kant heb je de neiging van omstanders om het verhaal van een slachtoffer te bagatelliseren, met soms desastreuze gevolgen. Maar je ziet nergens zo goed als bij een scheiding dat er wel degelijk twee kanten aan een verhaal zitten. Soms noemen de twee exen elkaar allebei een narcist en voelen ze zich allebei door elkaar misbruikt. Je kunt dan wel zonder oordeel naast iemand staan en naar zo’n verhaal luisteren, maar is iemand soms inderdaad niet geholpen bij wat meer zelfreflectie? Of heb je daarin nooit een taak als omstander? En wat als je beide partijen kent?