Psalmen saai, moeilijk en zonder ritme

Wie iets heeft (of denkt te hebben) met het joodse volk, kan ook niet om de Psalmen heen. Die gaan namelijk over Israël.

Ik vraag me ook vaak af hoe kan je Psalmen nu saai vinden? Lees je ze dan wel? Zing je ze dan wel? Beleef je ze? Als je ze gaat beleven, dan wil je toch niet anders? De medicijnkast zeiden vroeger wel eens. Verbaas me over sommige reacties, heeft naar mijn idee ook niks met de reformatorische te maken. Bestaat er geen evangelischweb? Of zijn het mensen die vroeger wel Psalmen op hele noten zongen en er nu een zware anti op hebben aangehouden? Dan is de volgende vraag wat doe je hier nog? Maar ja erg van het onderwerp afgedwaald, ik ga nog maar wat Psalmen luisteren.

Voor ons, de nakomelingen van Israël, zijn de Psalmen een deel van onze geschiedenis.

In de Psalmen wordt een deel van onze geschiedenis geschreven. Naar onze tijd vertaald is het niet verkeerd om een deel van die Psalmen als vaderlandse liederen te beschouwen. Dat zijn de verbindingsschakels tussen het verleden en het heden.

Vanuit dat perspectief zijn de Psalmen een verbinding tussen het verleden en het heden.

En de gelovigen uit de heiden dan? Hoe beleven die onze Psalmen? Ik weet dat er berijmingen zijn die toegespitst zijn op de praktische uitvoering en de lange nagalm in de kerken. En ja, dan is de keuze heel eenvoudig: gedragen en verstaanbaar al naar gelang van de akoestiek van het gebouw.

Zij, die in Israël zijn geweest kunnen horen hoe wij de Psalmen zingen en reciteren. Een heel ander tempo dan hier in het westen.

Psalmen betekent zoiets als tokkelen, dat klinkt niet iso ritmisch.