Langer in de hemel

(ik) denk aan het bijbelverhaal van Jezus over de werkers in de wijngaard. Hen was allen een zilverstuk beloofd of ze nu lang of korter gewerkt hadden.

1000 jaar is als een dag en een dag als duizend jaar. Al ben je 6000 jaar in de hemel is dat nog maar gelijk aan een knippering van je ogen.

In de eeuwigheid bestaat geen tijd, voor eeuwig bij de Vader.

Als Jezus terugkomt en de doden staan op, dan is er niemand van de mensen meer in de hemel. Dan leven we eeuwig op de nieuwe aarde.
Eerlijk gezegd hoop ik dat ik nooit in de hemel kom, maar dat Jezus, voordat ik sterf, terugkomt.

Het is genade als je in de hemel komt of op de nieuwe aarde. Dan valt alle tijd weg en als je dan bedenkt dat je het niet verdiend hebt, dan maakt het niet uit dat anderen er 'eerder' waren dan jij. Dan ben je blij, dat je erbij mag zijn... en dat het nooit meer stopt...

Ik denk dat, als je eenmaal wordt toegelaten, het (ook voor jezelf) niet meer uitmaakt wie er eerder of later is binnengekomen. Onze God kennende zal er namelijk geen afgunst meer zijn, dus iedereen gunt iedereen het beste.

Iedereen volmaakt, is dat niet fantastisch? Geen onbegrip meer, alle barrières die ons op de huidige aarde kunnen scheiden, zijn weg! Echt geweldig!

En de wetenschap dat je niet meer zult sterven! God zij geloofd! Eeuwig zingen... En alles dankzij Hem. Ik dacht vroeger weleens dat ik daar misschien dan geen zin in zou hebben (eeuwig zingen), maar waarschijnlijk krijgen we daar spontaan zin in. Ik stel me voor dat we dan gewoon niet meer kunnen ophouden Hem te prijzen. Alle (kunst)werken van de oude aarde doen er niet meer toe, omdat ze geen betekenis meer hebben (sorry Mozart, Schubert, Mendelssohn, Van Gogh, Vermeer, Ravel, Rembrandt, Bach, Fauré, enz...), in plaats daarvan komen er werken die echt volmaakt zullen zijn.