Paardrijden (2)

Het antwoord op de vraag 'Paardrijden' verbaast me. Als kind ben ik wel zo opgevoed (ik stelde de vraag niet) en mijn hobby was paardrijden. Ik heb een tijd daarbij gezeten, al waren mijn ouders erg terughoudend en moest ik alles zelf doen. Nu kijk ik er nog wel eens naar terug en stel ik me ook wel eens die vraag: wat kun je als christen? Wat doe ik terwijl ik in de eerste plaats God wil dienen? Ik geloof niet dat ik het een groot probleem vind om paard te rijden. Maar dat komt door mijn generatie. Ook al ben ik Ger. Gem. opgegroeid, ik merk dat ik talloze vragen stel bij bepaalde dingen. Ik ben er niet over uit of dat puur opstandigheid is. Ik geloof het niet, want ik wil de Heere geen verdriet doen. Maar begrijpen dat mensen die Hem belijden en echte identificatiefiguren lijken, toch ook nu voor een kerstboom gaan en af en toe een broek dragen, kan ik ook niet. Hoe zit het eigenlijk en wat vraagt God? Moet ik als ik Hem dien echt alles zo vermijden en in een zuil leven? Of kun je je hobby hebben of wat dan ook en intussen voldoende ín de wereld zijn? Want daar ontmoet ik mijn niet-christelijke medemens. En dáár kan ik een licht zijn. Of heb ik dat mis? Waarom zou ik mijn kinderen alle dingen aanleren die een christen (in Nederland dan wel) wel en niet ‘kan’ doen, terwijl het dan intussen niet leert wie het zelf is, wat het wil en hoe je leeft, voluit leeft, tussen de anderen. Waarom zou ik ze geen boeken laten lezen als “De kronieken van Narnia”, als dat wel goede verhalen zijn? Mag een kind daar niet door gevormd worden, terwijl ik als opvoeder er met Gods Woord (en hulp) tussen ga staan? Goede literatuur leert veel. De discussie wel/geen tv, van onze ouders, leeft ook nog in mijn hoofd. Ik ben ook het zicht op wel of geen broek behoorlijk kwijt. Het is moeilijk hierin een standpunt in te nemen wanneer sommige vrouwen een broek dragen. En dan bedoel ik niet de groep die het allemaal wat makkelijker neemt, maar ik bedoel oprecht gelovigen.

Beste vraagstelster, 
 
Het is een heel verhaal dat u schrijft als reactie op mijn antwoord. Een volledig antwoord is er niet op te geven. Graag verwijs ik u naar de preek van ds. Smijtegelt getiteld: “Dient de Heere.” Uitgave de Groot Goudriaan, hertaald door dr. S. D. Post. Dan kunt het rustig doorlezen. Als ik aan casuïstiek zou beginnen, is het eind zoek.
 
Hartelijke groeten, 
Ds. H. Paul