Woorden van Heere Jezus in het Aramees weergegeven

Het NT is geschreven in het Grieks; de Heere Jezus sprak in het Aramees (o.a. Marcus 5:41); waarom zijn deze woorden onvertaald weergegeven en andere niet?

De grote vraag die achter deze vraag ligt is: in welke taal heeft Jezus gesproken in het gewone, dagelijkse leven? Daar is nog al wat onze onzekerheid over. De woorden van Jezus zijn ons over het algemeen overgeleverd in het Grieks. Dat was de gangbare wereldtaal in die tijd.
1. Sommigen zijn van mening dat Jezus ook in zijn toespraken tot mensen zich van het Grieks bediende. Uit onderzoeken de laatste jaren is gebleken dat er veel Grieks werd gesproken, ook door Joden in Palestina in die tijd.
Men houdt er rekening mee dat Jezus veel in het Grieks heeft gesproken.
2. De meesten zijn nog altijd van mening dat Jezus vooral in zijn moedertaal, het Aramees, gesproken heeft.
Het bovenstaande is van belang voor het zoeken naar een verklaring van het laten staan van de Aramese woorden. Wanneer Jezus vooral Grieks heeft gesproken, dan geeft Marcus hier weer wat Jezus gezegd heeft. De gedachte is dan dat Jezus op bijzondere momenten zijn moederstaal weer gebruikt. In deze opvatting ligt de verklaring dan voor de Aramese woorden in het spreken van Jezus zelf.
Wanneer Jezus Aramees heeft gesproken dan heeft Marcus een bepaalde bedoeling gehad om deze woorden in het Aramees te laten staan en daarbij dan een vertaling te geven wat het betekent. In het geval van Marcus 5:41, zou je je kunnen voorstellen dat Marcus heel nadrukkelijk het woord van Jezus wil laten horen waardoor dit dochtertje van Jairus wordt opgewekt. Marcus wil ons deelgenoot maken van het woord, dat zo ook geklonken heeft in het huis van Jairus.
Mijn voorkeur gaat toch uit naar het deze laatste opvatting. Die keren dat er een Aramees woord wordt weergegeven heeft dat vooral de maken met de keuze van de schrijver die ons het woord van Christus laat horen op bijzondere momenten, bijvoorbeeld in Marcus 5:40. Of de worsteling in Getsemane: Abba, Vader.

Ds. H. Polinder