Godverlatenheid en Drieënheid

Kwam er tijdens de “Godverlatenheid” (de drie uur durende duisternis) van Jezus aan het kruis op dat moment ook ‘tijdelijk’ een eind aan de Drieënheid? Als God Zichzelf verlaat in Christus, dan is er toch sprake van een breuk in de goddelijke Drieëenheid? Dat zou het offer nog groter maken dan het al is.

Nee, binnen God Zelf als de Drie-enige kan natuurlijk nooit een breuk zijn geweest of komen! Tegelijk hebben we hier te maken met een voor ons mensen onbevattelijk mysterie. Toen Jezus riep "Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?!", identificeerde hij zich volledig met de in zonde gevallen en verloren mens. Niet voor niets nam hij de woorden van David in de mond uit Psalm 22:1! De Godverlatenheid is een menselijke ervaring, van geestelijke verlatenheid en eenzaamheid! Een ervaring die voortkomt uit de val en ongehoorzaamheid van de mens tegen God. De ultieme Godverlatenheid die door de zonde veroorzaakt is en die Gods vloek op de ongehoorzaamheid van de mens is, betekent dan ook dat de mens eeuwig zonder God verder zou moeten, zonder te mogen leven in de gemeenschap met God. Dat is de volstrekte duisternis of hel. Deze vloek draagt nu Christus voor ons! Door de weg van de mens te gaan, tot in de hel! Door als eerste mens volmaakt gehoorzaam de Vader lief te hebben en te eren. De tweede Adam! De nieuwe mens bij uitstek!

Daarom moet je het zo zien, dat hij naar zijn menselijke natuur door God verlaten is geweest. Maar de Goddelijke gemeenschap is nooit van Hem geweken. De Heid. Cat. zegt dan ook: "om uit de kracht van zijn Godheid de last van Gods toorn aan zijn menselijke natuur te kunnen dragen en ons de gerechtigheid en het leven te kunnen verwerven en teruggeven" (vr/antw. 17).

Ds. K. van den Geest