Grenzen stellen

Ik ga al geruime (meer dan 4 jaar) tijd met een vriend van me om. Ik heb ooit gevoelens voor hem gehad. Dat weet hij. Dit is onderhand alweer lang geleden en niet meer van toepassing. Daarna zijn we op seksueel gebied naar elkaar toe gegroeid. We houden onze kleren wel aan, maar dan (ook al ga je niet onder kleding zitten) kun je alsnog het een en ander bewerkstelligen. Dit gebeurt af en toe dus ook.

We voelen ons seksueel tot elkaar aangetrokken. Ik ben niet zo jong meer en weet dat ik toe ben aan dit soort contact, alleen mag het niet verder dan dit gaan natuurlijk. We stappen langzaamaan al steeds een grens over. Ik weet dat het niet helemaal hoort. Denkt u dat we te ver zijn gegaan? We willen geen verkeringsrelatie. Of dat het er misschien wel aan zit te komen dat het een keer echt fout gaat? Grenzen stellen?

Het moeilijke is dat het wel gaat om lichamelijke contact hebben met elkaar en er verder geen verkeringsrelatie is met elkaar. Het is dus een ‘losstaand lichamelijk contact’. Ik denk dat het lichamelijke contact dat je met elkaar hebt, binnen een verkeringsrelatie thuis hoort. Wel lichamelijk contact hebben met elkaar en geen verkering hebben met elkaar kan eigenlijk niet. We zeggen toch niet voor niets dat het geestelijk en lichamelijk naar elkaar toegroeien gelijk op hoort te gaan en behoort uit te monden op een huwelijk.

Natuurlijk kan ik begrijpen dat wanneer je ongehuwd bent, je toch verlangen hebt naar lichamelijk contact met iemand. Maar dat hoort altijd ingebed te zijn in een relatie van liefde en trouw. Of geven jullie toch meer om elkaar dan je durft toe te geven? Ik denk dat het heel belangrijk is om dit samen nog eens goed door te spreken. En als er geen relatie inzit en er dus ook geen huwelijksperspectief is, dan moet je er mee stoppen, hoe moeilijk dat misschien ook is. Want uiteindelijk geeft dit alleen maar verdriet.

Alie Hoek-van Kooten