Psychische beperkingen

Hoe komt het toch dat mensen met een psychische beperking vaak contact zoeken met elkaar en er vervolgens situaties ontstaan die erger zijn dan de beperking zelf? Wat kun je doen wanneer je dit in je naaste omgeving ziet gebeuren? Als je ziet hoeveel verdriet men elkaar doet zou je wel in willen grijpen, maar ik ben nogal direct en in het verleden is me dit niet in dank afgenomen. Mag je dan zomaar toekijken hoe men elkaars leven en emoties stuk maakt? Waarschuwen helpt niet, het lijken wel magneten die elkaar aantrekken. Is hier een verklaring voor? Het gaat over een meisje met borderline en een jongen met pddnos. Ik ken van beide de ouders goed, zij vinden het ook erg moeilijk en weten ook niet hoe ze hier mee om moeten gaan. Kan iemand ons advies geven?

De ingestuurde kwestie doorgelezen, waarbij ik merk dat ik het lastig vind om als psycholoog een antwoord te formuleren op de daarin gestelde vragen. In het stukje staan een aantal vooronderstellingen en het gaat over twee zeer specifieke personen die de vragensteller op het oog heeft. Degene spreekt zijn/haar zorg uit, zowel over deze mensen met hun door hem/haar aangegeven problematiek, als over hun onderlinge relatie én beide ouders. Hierbij blijf ik onwetend aangaande de aard van het contact wat hij/zij met hen heeft. Tevens ontkom ik niet geheel aan de indruk dat de vragensteller, op basis van zijn/haar persoonlijke mening, afkeurend staat ten opzichte van een (voor zover ik geïnformeerd ben) vrijwillige keuze van twee (volwassen) mensen, die daarvoor zelf de verantwoordelijkheid dragen.
 
Wanneer ik inga op vragen wil ik alle betrokkenen zo goed mogelijk recht doen en tevens graag verhelderend zijn voor een breed publiek, omdat Refoweb voor een ieder toegankelijk is. Bij deze vraagstelling ben ik van mening dat ik hieraan niet trouw kan blijven en daarom zie ik (en Refoweb) op dit moment af van het beantwoorden ervan.
 
Drs. N. den Breejen