Nood van Saul en David

Laatst lazen we over Saul, dat hij ging offeren toen Samuël maar niet op kwam dagen. Daarom zou zijn koninkrijk geen stand houden. Saul zat in nood, Samuël kwam niet op de vastgestelde tijd, manschappen uit zijn leger deserteerden en de Filistijnen kwamen op hem af. Hij wilde dat aan de Heere geofferd werd voordat de strijd begon, maar toch werd zijn daad helemaal afgekeurd en hij werd gestraft. Toen David in nood zat terwijl hij op de vlucht was met zijn mannen en geen eten had, toen nam hij de toonbroden die niemand anders dan de priesters mochten eten. Maar hij werd niet gestraft. Jezus lijkt dat helemaal niet erg te vinden: Markus 2:25. "En Hij zei tegen hen: Hebt u nooit gelezen wat David deed toen hij in nood verkeerde, en hij honger had, en zij die bij hem waren? Hoe hij het huis van God binnengegaan is ten tijde van Abjathar, de hogepriester, en de toonbroden gegeten heeft, die niemand mag eten behalve de priesters, en ze ook gegeven heeft aan hen die bij hem waren?" Waarom dat verschil. Saul offerde terwijl alleen de priesters dat mochten en David at de toonbroden terwijl alleen de priesters dat mochten. Allebei waren ze in nood. Saul werd bestraft en David dient als positief voorbeeld. Het lijkt zo oneerlijk.

De vergelijking tussen de nood van Saul en David is niet helemaal terecht. Het lijkt op het eerste gezicht dat er bij beiden dezelfde nood is, maar dat is niet waar. Saul had te horen gekregen dat Samuël zou komen, maar kon niet wachten. Hij was ongeduldig en had geen vertrouwen in de Heere. David bevond zich, ongewild en echt, in nood en at de toonbroden op. Nood breekt immers wetten. Achteraf blijkt dat niet verkeerd te zijn geweest gezien de opmerking van Jezus daarover. Saul bleek wel verkeerd gehandeld te hebben. Ook dat is gebleken gezien de straf die hij ontving. We moeten maar niet te snel zeggen dat God oneerlijk is. Hij handelt altijd veel wijzer en rechtvaardiger dan wij.

Ds.R. W.van Mourik, Elburg