Ringen uitwisselen

Waarom is het de gewoonte om in orthodoxe-gereformeerde kerken de ringen niet tijdens de trouwdienst te wisselen, maar bij het burgerlijk huwelijk?

Het aandoen van de trouwring is het symbool van de huwelijkssluiting. Dat gebeurt niet in de kerk, maar op het gemeentehuis. Ik heb weleens gezien dat in een kerkdienst dit ook gebeurde, maar dat is in onze context niet juist. Je moet dan tussen het gemeentehuis en de kerk toch je trouwringen weer afdoen, want in het gemeentehuis heeft die ceremonie zojuist plaatsgevonden. Persoonlijk vind ik dat een vreemd gebruik.

En het heeft ook helemaal geen zin. Want je trouwt niet in de kerk. Je trouwt in het gemeentehuis, door de ambtenaar van de burgerlijke stand. En niet door de dominee. Dat heeft te maken met de scheiding tussen kerk en staat.

In Amerika en Canada is dat anders. Daar heeft de predikant ook de status van ambtenaar van de burgerlijke stand. En daar vindt de huwelijksceremonie in één bijeenkomst plaats. Zowel huwelijkssluiting als het vragen om Gods zegen. Bij ons is dat gescheiden. In de kerk vraag je om de zegen van de Heere over het huwelijk dat zojuist in het gemeentehuis is gesloten.

Misschien vraag je jezelf af, waarom dit dan in het huwelijksformulier anders staat. Daar wordt wel gesproken over ‘huwelijksbevestiging’. Dat heeft te maken met de tijd waarin dat formulier is opgesteld. Toen was er nog geen sprake van gescheiden plechtigheden. Het gebeurde alles nog in één bijeenkomst. Wij handhaven dit formulier omdat het alleen vanwege dit detail niet zinvol is om het te wijzigen. Er zou toch immers weer een discussie ontstaan wat er dan wel in moet blijven en wat niet. En dat kunnen we in onze donkere tijd met zoveel twist en tweedracht op kerkelijk erf, niet hebben. De gereformeerde gezindte is het in zoveel dingen oneens, we zouden nooit samen tot een nieuw formulier kunnen komen. Dit is zeer verdrietig, maar wel de werkelijkheid.

Met vriendelijke groet,
Ds. M. A. Kempeneers